Jaren geleden kreeg ik wadlopen cadeau. Ontzettend gaaf om te doen. Het weer heb ik niet in de hand, maar ik had mijn dag zo gepland dat ik zo ver mogelijk in het zomerseizoen uitkwam en dan ook nog een tijd zo rond een uur of twee in de middag.

Het leek me heerlijk om door die modder te banjeren. Een beter cadeau hadden ze toen niet kunnen bedenken. Het werd een prachtige, zonnige middag. Droog hebben we het uiteraard niet gehouden, maar daar kwamen we voor.

Wat me tijdens deze tocht opviel, is dat ik iedereen maar wat rond zag slingeren door de modder en eigenlijk wisten we niet wat we deden. Ik meen dat een stok het enige houvast was.

Totdat ik me bedacht: het is misschien niet zo stoer en avontuurlijk, maar ik heb die gids die voor me loopt niet voor niets bij me. Ik besluit achter hem te blijven lopen en slinger precies het pad dat hij ook volgt.

En dan ineens zo’n 5 meter links van ons horen we iemand roepen en die zakt op dat moment tot zijn oren in de modder en hij weet niet hoe hij hieruit moet komen. Die stok alleen helpt dan ook niet meer. Wat was ik blij met mijn keuze kort ervoor.

Onze gids heeft hem een handje geholpen en gelukkig is het weer goed gekomen.

Als je nu heel eerlijk naar jezelf kijkt, heb jij dan ook het idee dat je behoorlijk door blijft modderen in het landschap dat mantelzorg heet?

Volg mij! Ik heb deze weg al langere tijd bewandeld. Ik kijk samen met jou naar jouw valkuilen die er ongetwijfeld zijn.

Hoe lang blijf jij nog doormodderen? Je bent slechts een berichtje van mij verwijderd. Neem hier contact met mij op als ik jou ergens bij kan helpen.