Als jij jouw emoties normaal hun werk laat doen dan duren ze hooguit 90 seconden. Tenzij jij er een verhaal bij maakt of jezelf slachtoffer voelt, dan komt verdriet steeds weer op omdat jij iets gelooft dat je juist los mag laten. Verdriet gaat over loslaten en herbalanceren.

Het is niet het loslaten dat pijn doet, maar het vasthouden aan iets waaraan je gehecht was.

De emotie verdriet kent ook gelijksoortige emoties zoals: je ellendig voelen, teleurgesteld zijn maar ook rouw. Rouw daarmee krijg je meer te maken dan dat je misschien denkt. Elke verandering brengt dit met zich mee. Het proces dat hoort bij het loslaten van iets of iemand waaraan je gehecht was.

Rouw komt niet alleen voor bij overlijden, maar ook bij levend verlies: inleveren van gezondheid, of doordat een familielid definitief naar een zorginstelling gaat en de ander alleen achterblijft, als mantelzorger te maken krijgen met aftakeling van een familielid en niet meer samen kunnen doen wat je gewend was. Rouw komt zelfs om de hoek kijken bij verlies van werk of het zakken voor een examen.

Rouw kent geen tijd. Omdat verdriet vaak nog als moeilijk wordt ervaren, verontschuldigen we onszelf voor tranen of anderen zeggen tegen je: ‘ben je daar nu nog mee bezig?’ Onthoud: een ander maakt niet uit hoe jij omgaat met rouw. Dit doet ieder op een unieke manier. Zelfs als jij geen tranen laat zien, kan je toch bezig zijn met jouw verdriet.

Manu Keirse schrijft heel mooi over rouw. Deze uitspraak van hem heeft mij en intussen ook al vele anderen geholpen om anders naar verlies in welke vorm dan ook te kunnen kijken.

‘Niet loslaten, maar anders leren vasthouden’

Ervaar jij verdriet of maak jij je zorgen en zou je hierover willen sparren? Je kan vrijblijvend een Kompas Sessie met mij plannen. Klik hier voor meer info en het aanvragen van jouw gesprek.