Nu jij middenin het web van zorg zit, weet jij het allerbeste wat goed is voor de ander. Je zorgt en zorgt en als je weer naar huis gaat bedenk je nog even wat jouw vader of moeder vanavond echt niet mag vergeten. Eenmaal thuis schiet jou nog iets te binnen en dat bel je nog even na.

Het is heel fijn dat jij ziet wat de ander nodig heeft, maar zo maak je de ander nog meer afhankelijk dan dat de ziekte of aandoening uit zichzelf al met zich meebrengt. Ook al zorg je met de beste wil van de wereld voor de ander, zonder te vragen wat er nodig is, kan jij totaal niet weten wat het beste is voor jouw ouder.

Vraag waar je bij kan helpen, vraag wat er nodig is en niet meer dan dat.

Ja, maar uit zichzelf komen ze er niet mee en ik zie precies waar het dan misgaat.

Waar het misgaat in jouw ogen?

Geef de ander de ruimte om een eigen leven te leiden, laat de ander leren om zichzelf te blijven ontwikkelen en om voor zichzelf op te komen ook al is dit op hoge leeftijd. Je bent nooit te oud om te leren.

En onthoud: er zijn geen fouten, alleen leermomenten.

Nu ik er zo over nadenk, geldt dit niet alleen voor mantelzorgers maar ook voor zorgmedewerkers. Je kan op deze manier met kleine moeite of verandering een wereld van verschil voor de ander maken!

Hoe zorg jij voor een ander?