In de tijden dat mijn moeder in een zorginstelling vertoefde voor herstel na een operatie, hadden wij niet echt afspraken gemaakt wie wat zou doen.
Dit groeide organisch. De valkuil is dan ook als je je snel schuldig en verantwoordelijk voelt dat je oppakt wat er in het zicht ligt.

Zo ook de was. Ik zorgde altijd dat er vanaf de eerste dag ruim voldoende kleding op locatie was, zodat de zorgmedewerkers niet direct mis zouden pakken. Tijdens bezoekuur moest ik wel eens iets voor mijn moeder uit de kast pakken en ja … dan zag ik die zak met was liggen.

Het begon bij mij dan van binnen al te knagen. Verdorie, dit is gisteren niet meegenomen. Laat ik het liggen tot de volgende keer of wint toch het stemmetje ‘dat is ook niet netjes van jou, neem nou maar gewoon mee’? Lange tijd was de laatste sterker dan ikzelf. Eenmaal thuis wilde ik ook niet weer direct de volgende dag op bezoek gaan en soms zat hier wat meer tijd tussen.

Familie had al eens ingefluisterd: ‘Je hebt alweer die was meegenomen, laat toch een keer liggen dan nemen wij ‘m wel mee.’ Dit was niet wat ik zag gebeuren, maar ik heb het daarna wel uitgeprobeerd. Zo fijn als je taken onderling kan verdelen.

Op bezoek gaan en de was links laten liggen … Ik moest echt even tot drie tellen als ik weer in de deuropening stond om naar huis te gaan. Met kleine stappen is het mij gelukt om zonder schuldgevoel de kamer te verlaten.

Waar voel jij je schuldig over in de zorg voor jouw ouder? Vertel het me eens in een persoonlijk berichtje.