Laten we het eens hebben over zorgen voor ouders. Ineens is het er die zorg en het voelt zo als de omgekeerde wereld. En dat is het ook. Van nature zorgen ouders voor kinderen en zo volgt de circle of life.

Je groeit op, verlaat het ouderlijk nest en bouwt aan een eigen leven waarin jouw kinderen worden geboren. Ze groeien op en als je geluk hebt dan gaat dit van een leien dakje. Dan zijn ze groot en heb jij je handen weer vrij, denk je. Totdat de zorg voor jouw ouders de regie van jou overneemt.

Als je kinderen krijgt, kies je er over het algemeen zelf voor. Jij hebt ook de plicht om voor hen te zorgen. Dit is de natuurlijke stroom van het leven. Zorgen voor (groot)ouders is een tegennatuurlijke stroom, zeker als je hier jonger voor komt te staan. Onbewust schiet jij als kind van jouw plek in de familielijn af en gaat denken en zorgen voor de generatie boven jou. Later in je leven kan je hier last van krijgen, zeker als zorg voor ouders om de hoek komt kijken. Wat er ook gebeurt, houd innerlijk het gevoel dat jij kind, de kleine, bent en zij de ouder, de grote. Dit is de meest gezonde manier om met zorgen voor ouders om te gaan.

Het is overigens niet jouw plicht om voor hen te zorgen. Vaak doe je dit uit liefde voor hen, maar echt niet altijd. Het draait vaak ook om loyaliteit, schuldgevoel en je te verantwoordelijk voelen voor een ander. En als bonus: moeilijk nee kunnen zeggen.

Ervaar jij het zorgen voor ouders als een last? Laat mij jou helpen. Jij bent slechts een berichtje van mij verwijderd.