Vandaag ga je jouw ouder overhuizen voor tijdelijke opname in een zorginstelling. Je vindt dat je al een heleboel hebt geregeld om zover te komen. Aan alles is gedacht en de tas met wat kleding en een toilettas is ingepakt. Met je handen vol aan het wegbrengen van jouw ouder, stap je door de automatische deur de nieuw zorgafdeling op.

Even wennen. Hoe werkt het hier? Wat wordt er nu van ons verwacht? Waar moeten we zijn?

De eerste verantwoordelijke verpleegkundige schudt jullie de hand en stelt wat vragen. Belangrijke details worden genoteerd. In no-time wordt een behandelplan opgesteld en de voorlopige ontslagdatum wordt vastgesteld. Je bent net van de schrik bekomen en de volgende mijlpaal is alweer gezet; Hoe kan jouw ouder weer zo snel mogelijk zelfstandig functioneren en naar huis.

Je houdt jouw hart vast, gaat dit wel zo snel goedkomen? En wat als dit niet zo is?

Dan komt de vraag of ze jou elke week mogen bellen om de voortgang door te spreken? Het eerste wat in je opkomt: ‘Liever niet.’ Je verdringt deze gedachten. Diep van binnen weet je dat dit jou ontzettend afremt in jouw eigen dagelijkse leven, maar je bent al zo blij dat jouw ouder op deze manier wordt geholpen. Je denkt: ‘kom op niet flauw doen, doe dit nou maar. Een zo’n gesprek maakt ook niet meer uit?’

Heel eerlijk naar jezelf, dan weet jij wel beter!

Hoe zou het voor jou zijn als je weer grip hebt op jouw eigen agenda? Als jij jouw aandacht bij jouw eigen leven kan houden? Als jij ook zorgtaken aan anderen over kan laten, zodat je eindelijk eens aan je eigen plannen toekomt?

Herken jij dit? Ik ben benieuwd hoe dit voor jou is, laat het me eens weten in een persoonlijk berichtje.